पालिका निवडणुकांच्या निमित्ताने भरपूर धुमाकूळ चलू आहे सर्व पार्ट्यांचा! बाकी हे ‘पार्टी’ नाव अगदीच शोभतं या लोकांना… पार्ट्याच चालू असतात अश्याही यांच्या! ही पार्टी नाही आवडली तर दुसरीत जाऊन मजा मारणे…. टिळकांच्या बाबतितला शेंगांचा किस्सा आम्ही जरा तोडून मरोडून सांगायचो… तसेच या ्पार्ट्यांचे असते.. अगदी तंतोतंत…

असे वाटले की भारतीय जनता पार्टी हा, कॉंग्रेस पार्टी काही करू शकत नाही म्हणून पर्याय आहे.पण गंमतच झाली… त्यांची सगळी वळवळ इतके वर्षे त्यांनी पार्टी केली आता आम्हाला पण करु द्या या प्रकारातली निघाली.बर जाऊ द्या! मी ओरडून पार्ट्यांना फरक पडणार नाहीच..

आपली एक लांबून बघणारी पार्टी झालिये सध्या… नन्तर बघू काय करायचे ते…

रागात स्वतःला आवरणं खूप कठीण असते असे मला काही वाटत नाही.अगदी खूप राग येऊनही शांत राहण्याचा प्रकार करता येतो.आणि मी ते वेळोवेळी करूनही पाहिलंय!पण अशीही वेळ येते जेव्हा आपला ताबा पूर्णपणे सुटतो आणि आपण आपल्याच मनातल्या राक्षसाच्या तालावर नाचायला लागतो.अश्या वेळी मी कितीतरी वस्तू तोडून,मोडून टाकल्या आहेत.खूपदा विचार केला की मी माझा राग असा वस्तूंवर का काढतो?त्यातून होणारं आर्थिक नुकसान खूपदा जास्त असते.एकदा असाच विचार करतांना लक्षात आलं की हा राग कुठेतरी व्यक्त व्हायला हवा,मग तो असा वस्तूंवर निघतो.कितिही चिडलो तरी एखादी वेळ सोडता तो व्यक्तींवर निघत नाही.खरं तर माझं मन अश्या टोकाच्या अवस्थेतही ताबा पूर्ण सुटू देत नाही हेच खरं!

आता पुढची पायरी…

आपली मनःस्थिति आपल्यालाच व्यक्त करता येत नाही. अश्या वेळेस मनाची अगदी चरफ़ड होत असते.

आणि मग अचानक एखादी कविता नाहीतर एखादं गीत आठवतं…

तसंच हेही एक…

कई बार यू भी देखा है

ये जो मनकी सीमारेखा है

मन तोडने लगता है

अनजानी प्यास के पीछे

अनजानी आस के पीछे

मन दौडने लगता है!

बरखा दत्त यांच्या या बातमीवरून:

http://www.ndtv.com/columns/showcolumns.asp?id=1043

मला तर वाततं हेच मराठीबद्दलही तितकंच खरं आहे. जेव्हा महाराष्ट्राच्या ईतरभागातून मुले पुणे किंवा मुंबईत येतात तेव्हा त्यांना हाच अनुभव येतो. अर्थातच त्या त्या भागातिल बोलीनुसारच त्यांचे मराठी किंवा इंग्रजीचे उच्चार असतात. या गोष्टीची सरसकट टिंगल होते.अश्या वेळी शिक्षकांनी याबाबत इतरही मुलांशी बोललं पाहीजे.अश्या प्रकारांमुळे या विद्या्र्थ्यांना न्यूनगंड येऊ शकतो.

आपल्या बोलीही तितक्याच गोड आहेत .. त्यांना जपलंच पाहिजे!

कधी कधी परीणाम माहीत असूनही आपण काही गोष्टीं मिळवण्यासाठी किंवा मिळण्यासाठी खूपच वेडे होतो.कधी कधी कश्याचीच शाश्वति नसते आणि तरीही आपण पेटून उठतो… गाठायचेच ध्येय म्हणून! अश्या वाटेवर कधी खूप निराश करणारे क्षण येतात.पण मन मानतच नाही.या निराशेतूनच जिद्द उफ़ाळून येते… काय वेड असेल हे? कुठून आलं हे माणसांत?

कधी शहाणपणा म्हणुउन तर कधी व्यवहार म्हणून दूर जाण्याचा प्रयत्न होतो.पण शेवटी हा दूर जाण्याचा विचारच पुन्हा ्त्या ध्येयासाठी झगडण्याची उर्मी देतो.

फ़ैज़ यांचा एक शेर अश्या प्रत्येक वेळेला हमखास आठवतो….

आस उस दर कि छूटती ही नहीं

जाके देखा,न जाके देख लिया

अश्याच एका आशेवर साधलेली ही 'सम'!

'दुखावले जाणे' हाच जर स्वभाव असेल तर? हेटाळणीच्या एका शब्दानेही नाव हेलकावे खाऊ लागते तेव्हा काय करावे?

कुणी चिडून उठतात तसेच चिडावे की शांत रहावे? बरं हे 'शांत' रहाणं दिखावू नकोय ना! त्यापेक्षा कुणाच्या जवळ जाण्याचा प्रयत्नही करू नये हेच उत्तम ,नाही का!पण पण पण….

हे असं अगदी स्वतःच्या मूळ स्वभावाविरुद्ध जाणं जमेल का? मग हेच उत्तम की थोडा वेळ जाऊ द्यावा आपल्या रागाला आणि दुःखाला निवू देण्यासाठी.. हे नाहीच ना स्वभावाविरुद्ध? नाही!मग तसंच करावं.. पण पण पण…

तरीही जर पुन्हा हेच होत राहिलं तर? हळू हळू होऊच की आपणही मोठे… केव्हातरी! चूक-बरोबर न बघता फक्त आपल्या रागाच्या तालावर नाचण्याइतके! कुणाचा विचारही न करण्याइतके.. स्वार्थी,अहंकारी.. मग पहायची असं होण्याची वाट?…

नाही… असं होऊ द्यायचंच नाहिये ना… मग पाहू थोडी वाट उद्याच्या पहाटेची…

ट्रॉय

का म्हणून माणसे एकमेकांच्या जीवावर उठतात?ज्यांचा कधी प्रत्यक्ष संबंध नसतो असे सैनिक कोणत्या भावनेने अनोळखी माणसांना मारत सुटतात?मला नेहेमी पडणारे हे प्रश्न हा चित्रपट पाहतांना पुनःपुन्हा समोर येत राहतात. मी अजूनच युद्धविरोधी झालो हा चित्रपट पाहून!

ग्लॅडिएटरपेक्षा मला हा चित्रपट खूपच आवडला. कलाकारांचे म्हणाल तर हेलेनची भूमिका तशी निमित्तमात्रच होति. ऍकिलीज़ची भूमिका ब्रॅड पिटने तितक्याच थंडपणे साकारली आहे. मी त्याचा एकही चित्रपट या आधी
पाहिला नव्हता. त्याची पिळदार शरिरयष्टी तर हेवा वाटावी अशीच आहे. (मी पुन्हा जिम सुरू केली त्यामुळे)!सर्वात उत्तम भूमिका केली अर्थातच एरीक बाना ने!त्याच्या कॅरेक्टरला वाव अधिक होता आणि सहानुभूतिही त्याच्याच बाजूने जाणारी असली तरीही त्यात एरीकचा वाटा मोठाच आहे.

वारंवार पाहूनही पुन्हा पहावासा वाटणारा हा चित्रपट आहे.

पूर्वी क्रिकेट मॅच म्हणजे ज़बरदस्त उत्कंठा असायची. आज मला तसं होत नाही.हे असं व्हायला मॅचफ़िक्सिंग प्रकरण तितकसं कारणीभूत नाही.तशीच उत्कंठा WWF बद्दल असायची.त्यासाठी मी घरात अगदी भांडणंही करायचो.पण कोण्या एका क्षणी अचानक ही वेडं निघून गेली.आता तर wwf चा तिटकारा वाटतो.सध्या (मागच्या तीन वर्षांपासून)माझा आवडता खेळ F1 racing आहे. पण वर्षभरापासून एकही ग्रां प्रि पाहिली नाही.एखाद्या गोष्टीवाचून फ़रक पडत नाही म्हटलं की आपण त्यापासून आपोआप दूर होत जातो.मी तर स्वतःशीच हा खेळ खेळून बघत असतो.एका बिंदूवर पूर्णपणे लक्ष केंद्रित करायचं आणि अचानकपणे ते काढून घ्यायचं! कधी जमतं तर कधी नाही!नाही जमत त्यावेळेस अजून एक खेळ मिळतो मनाला!

अमूक एक व्यक्ती मला कळली,असं केव्हा म्हणता येऊ शकतं? मला नाही वाटत असं तितक्या ठामपणे मला कधी म्हणता येईल.हातात आली म्हणता म्हणता सहज निसटून जाणार्या नात्यांना काय म्हणावं? तर्कसंगति कोलमडून पडावी अशी का वागतात माणसं? 'मला काही फ़रक पडत नाही', असं आपण स्वतःलाच पट्वून देणं अवघडच असतं. कधी भावविश्व दुखावले गेल्याने तर कधी अहंकार,अभिमान,स्व (काहीही म्हणा!) दुखावला गेल्याने आपल्या 'काही फ़रक पडत नाही' मध्ये काही दम नसतो.पण हे स्वीकारणं अवघड जातंच.आतून उठलेले तरंग इतक्या सहजी निवत नाहीत,लाटा होऊनच शांतावतात ते! या लाटेवर माझा अभिमान स्वार होऊ न देणं एव्हढंच सध्या बघायचं!

विविध घटनांचे पडसाद मनाच्या तळ्यात उमटतात! कधी मनाचा तळ ढवळून काढत तर कधी अगदी वरवरच तरंग उठतात.
असेच हे तरंग…..

गिरीश